Bursztyn jest kopalną żywicą drzew. Najbardziej rozpowszechnione są odmiany o barwie złocistożółtej lub złocistopomarańczowej, ale spotyka się również bursztyny czerwone, zielone, niebieskie, białe i czarne. Bursztyn występuje zwykle w postaci nieregularnych bryłek najrozmaitszej wielkości i kształtu lub tworzy formy naciekowe (krople, sople). Spotykane są odmiany przezroczyste, przeświecające i nieprzezroczyste. Naturalna powierzchnia jest zazwyczaj zwietrzała i pokryta siecią drobnych spękań. Bursztyn może zawierać inkluzje roślinne i zwierzęce; ma właściwości elektrostatyczne. Najsłynniejsze złoża znajdują się w rejonie Bałtyku, zwłaszcza wzdłuż wybrzeży Polski i Rosji. Bursztyn bałtycki (określany często jako sukcynit) wypłukany ze złóż pierwotnych może docierać aż do wybrzeży Anglii, Norwegii i Danii. Bursztyn z Birmy nosi nazwę birmitu; bursztyn sycylijski znany jest jako symetyt. Inne stanowiska bursztynopodobnych żywic koplanych znajdują się w Republice Dominikany (bursztyn dominikański), Meksyku, Francji, Hiszpanii, Niemczach, we Włoszech, w Rumunii (rumenit) i Kanadzie, Czechach (walchowit) i USA (m.in. bursztyn kalifornijski). Bursztynom przypisywano od dawna najrozmaitsze właściwości lecznicze. Najszersze zastosowanie ma jednak bursztyn w zdobnictwie artystycznym. Imitacje bursztynu bywają wykonywane z plastiku, szkła oraz żywić syntetycznych.